Multimedia Art Productions

🇳🇱

De regelmatige trekschuitverbinding tussen Brussel en Antwerpen was in 1755 een van de belangrijkste en meest comfortabele transportaders van de Zuidelijke Nederlanden. Hoewel de verbinding al via een officiële akte uit 1618 bestond, bereikte dit netwerk in de 18e eeuw zijn organisatorische hoogtepunt.

De Route en het Traject
De reis verliep niet over één aaneengesloten recht kanaal, maar was opgedeeld in etappes over water en land:

• De Willebroekse Vaart: Reizigers stapten in Brussel op de trekschuit via het Kanaal van Willebroek. Dit kanaal, geopend in 1551, was een van de oudste kanalen in Europa en bood een zeer stabiele vaarroute.

• De Overstap in Boom: De trekschuit voer naar Klein-Willebroek aan de Rupel. Omdat de getijdenrivieren (Rupel en Schelde) te wild en gevaarlijk waren voor de lichte trekschuiten, stapten passagiers in de buurt van Boom vaak over op een veer of grote postkoetsen (de zogenaamde heuden of diligence) om het laatste stuk over land naar Antwerpen af te leggen.

• Ongekend comfort: De zand- en kasseiwegen in Brabant waren destijds vaak hobbelig en modderig. De houten trekschuit gleed rustig over het water, getrokken door paarden op het jaagpad. Reizigers konden binnenin de kajuit lezen, schrijven of praten zonder het voortdurende geschud van een koets.

• Strikte punctualiteit: Net als in de Noordelijke Nederlanden voeren de schuiten volgens een strakke, waterdichte dienstregeling. Men wist vooraf exact hoe laat men zou aankomen.

• Het landschap: Buitenlandse reizigers die rond die tijd de route tussen Brussel en Antwerpen namen, prezen in hun reisverslagen steevast het idyllische uitzicht, de bomenrijen langs het water, en de mooie buitenverblijven langs de route.